Monday, January 29, 2007

Πλεκτά

Βλέποντας αρκετούς να φτάνουν σ' αυτό το blog ψάχνοντας ιδέες για πλεκτά, σκέφτηκα να βρω μερικά ενδιαφέροντα λινκ.

Βρήκα λοιπόν, πώς να πλέξετε ένα κασκόλ σαν του Dr. Who, ή ένα δυαδικό κασκόλ (122 ολόκληρα byte πληροφορίας).





Για πιο επιστημονικά μυαλά, βρήκα πώς να πλέξετε με το βελονάκι τις εξισώσεις του Lorenz (Lorenz manifold) ή ένα μοντέλο DNA.
Υπάρχουν επίσης μερικά σχέδια με νεκροκεφαλές, για όσους αγαπούν τους πειρατές ή τον Σαίξπηρ: afghan - φουλάρι Γιόρικ.

Αν δίνετε σημασία στη λεπτομέρεια, υπάρχει ένα πλεκτό αντίγραφο του πεπτικού συστήματος.

Για τους σινεφίλ, πλεκτά ζόμπι από την κλασική ταινία του Ρομέρο.




Και για πιο καλλιτεχνικά πνεύματα, ενδιαφέρουσες ιδέες από την Patricia Waller.

Friday, January 26, 2007

ΑΛΕΦ 28-1-2007

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ) σας καλεί την Κυριακή 28 Ιανουαρίου και ώρα 19:00 στο BIOS (Πειραιώς 84) στην προβολή της ταινίας Demon Seed (1977 – Ελληνικός τίτλος: Η Επανάσταση των Ρομπότ).
Το σενάριο είναι των Robert Jaffe, Roger O. Hirson & Dean R. Koontz βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Dean R. Koontz που εκδόθηκε και στα ελληνικά ως Το Σπέρμα του Δαίμονα από τις εκδόσεις Μπουκουμάνη το 1975.
Η σκηνοθεσία είναι του Donald Cammell. Παίζουν οι Julie Christie, Fritz Weaver, Gerrit Graham κ.ά.
rotten tomatoes
55%


—Η αφίσα είναι από το onesheetindex.

Monday, January 22, 2007

Το αρχαιότερο τάβλι;

Ανακαλύφθηκε στο Ιράν το αρχαιότερο γνωστό τάβλι, ηλικίας 5.000 ετών. Το γεγονός πως βρέθηκαν 60 πούλια προβληματίζει τους αρχαιολόγους, που προσπαθούν να καταλάβουν πώς παιζόταν.

Όσοι απογοητεύτηκαν με την είδηση αυτή, μπορούν να παρηγορηθούν μαθαίνοντας ότι η συγχρονισμένη κολύμβηση ήταν εφεύρεση των αρχαίων Ελλήνων.

Thursday, January 18, 2007

Κι αν πάλι...;


Ο Παναγιώτης Κούστας σχολίασε στο blog του το σχόλιο του Στάθη Σ. που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιό μου, κι έλαβε μια διευκρινιστική απάντηση από τον σκιτσογράφο-σχολιογράφο της Ελευθεροτυπίας. Διαβάστε την ολόκληρη εδώ.
Απ’ ό,τι φαίνεται, ο Στάθης Σ. δεν αναφερόταν κατά της εναλλακτικής ιστορίας στη λογοτεχνία, αλλά κατά των εικασιών στην ιστορική επιστήμη, “για την πολιτική και ιστορική χρήση του αν”.
Όπως όμως σχολιάζει και κάποιος στο όμορο blog, αυτό δεν είναι καθόλου “παραπάνω από ευκρινές” έτσι που διατυπώθηκε στην εφημερίδα. Αν ήταν, δεν θα είχα ασχοληθεί, ασχέτως του αν συμφωνώ ή διαφωνώ. Αλλά όταν διάβασα για το τι θα είχε συμβεί στην περίπτωση που επικρατούσε η Αριστερά στα Δεκεμβριανά, το μυαλό μου πήγε κι εμένα στο βιβλίο του Φύσσα (και ακολούθως στο όλο ρεύμα της εναλλακτικής ιστορίας στη λογοτεχνία). Ο κύριος Στάθης, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν σκέφθηκε καθόλου πως θα μπορούσε να παρεξηγηθεί, κι έτσι δεν φρόντισε να γίνει σαφέστερος. Συμβαίνουν αυτά.

Από την άλλη, τώρα, γιατί οι εικασίες στην ιστορική επιστήμη είναι προνόμιο μόνον των ηλιθίων ή των υστερόβουλων αναθεωρητών της ιστορίας; Η ιστορία είναι κάτι το οικουμενικώς αποδεκτό και παγιωμένο που δεν χρήζει αναθεώρησης σε καμιά περίπτωση; Η ιστορία των Χ είναι αυτή που διδάσκουν οι Χ, αυτή που διδάσκουν οι γείτονές τους οι Ψ, αυτή που διδάσκουν οι όποιοι Ζ — που θεωρούνται φιλο-Χ ή αντι-Χ — και πάει λέγοντας; Υπάρχουν καλές και κακές αναθεωρήσεις, ανάλογα με τα συμφέροντά μας, ή δεν επιτρέπεται καμιά αμφισβήτηση των “ιερών κειμένων”;
Ούτως ή άλλως, το “τι θα είχε συμβεί αν…” δεν είναι ιστορική επιστήμη εξ ορισμού, και ανήκει στο χώρο της μυθοπλασίας. Όπως και το “τι θα συμβεί αν…”, είναι ένα διανοητικό γύμνασμα που ανοίγει το μυαλό και βοηθά στην καλύτερη κατανόηση του παρόντος (φυσικά δεν αναφέρομαι σε καθαρά ψυχαγωγικά έργα ή φτηνά προπαγανδιστικά πονήματα). Πρέπει να διδασκόμαστε από την εμπειρία της ιστορίας, αλλά δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε για τις συνέπειες μιας διαφορετικής επιλογής;
Κι όταν αναφερόμαστε σε πράγματα που έχουμε ζήσει; Για παράδειγμα, όταν ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου γράφει τα απομνημονεύματά του ή όταν ο Κύρκος, ας πούμε, λέει στον Παπαχελά:

Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο —τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν [...] Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν.
λένε τη γνώμη τους για ανθρώπους που γνώρισαν και, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με την κρίση τους, δεν μπορείς να τους πεις ότι γράφουν επιστημονική φαντασία.

Monday, January 15, 2007

Αν...

Με μια μονοκονδυλιά, ο Στάθης Σ. στη σημερινή Ελευθεροτυπία διαγράφει ολόκληρο το είδος της εναλλακτικής ιστορίας και κάθε παρόμοια μαλακία των κουλτουριαραίων.

Ενα απ' τα κλισέ που έχει αρχίσει να φοριέται πολύ τον τελευταίο καιρό είναι το «αν» (όχι δυστυχώς το φερώνυμο ποίημα του Κίπλινγκ) -αλλά, το «αν» στην Ιστορία.
Μάλιστα αυτό το «αν» εις ό,τι αφορά στα καθ' ημάς, αναφέρεται όλο και πιο συχνά - πυκνά στο τι θα μας είχε συμβεί «αν» επικρατούσε η Αριστερά στα Δεκεμβριανά ή τον εμφύλιο.
Σε αυτήν την περίπτωση θα είμασταν, λένε οι σοβαροί αυτοί άνθρωποι που αντιλαμβάνονται κατ' αυτόν τον τρόπο την πολιτική, κάτι σαν Βούλγαροι λαντζέρηδες στο Λονδίνο ή Πολωνές υδραυλικίνες στου Ψυρρή.
Σωστόν! Κι «αν» δεν είχε πέσει η Πόλη το 1453, θα μας έλεγαν ακόμα Ρωμαίους, η Κωνσταντινούπολη θα ήταν Βιέννη και η θεία μου η Φωτούλα θα είχε καρούλια.
Επίσης «αν» είχαν νικήσει οι ναζί το 1945, αυτοί που γράφουν τέτοιες σοβαροφανείς μαλακίες για το «αν» σήμερα, θα ήταν οι ίδιοι λαντζέρηδες (σκέτοι κι όχι απαραιτήτως Βούλγαροι) στο Μπέλσεν κι ο Κωδικός Ντα Βίντσι, παγωτό.
Τέλος, αν το «αν» ίσχυε στη Ιστορία, η αμετροέπεια, η αμορφωσιά και η σοβαροφάνεια, θα μπορούσαν να ήταν ιδιωτικό δικαίωμα του καθενός κι όχι χρήσιμη ηλιθιότητα στην υπηρεσία των Δυνατών.
!LOL!

Update: Ο Παναγιώτης Κούστας έγραψε επίσης για το θέμα.
Update2: Ο Στάθης Σ. απαντά.
.

Friday, January 12, 2007

Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον (1932-2007)


Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον έφυγε από την συναινετική μας πραγματικότητα το πρωί της Πέμπτης, 11 Ιανουαρίου.
Ο RAW είχε πολιομυελίτιδα μικρός, που του άφησε το Υστερο-Πολιομυελιτικό Σύνδρομο (post-polio syndrome) και οι μύες του ατροφούσαν σιγά-σιγά. Είχε ένα πέσιμο πέρυσι τον Ιούνιο, που τον έστειλε στο νοσοκομείο. Τον Οκτώβριο βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική θέση, αλλά με τη βοήθεια θαυμαστών και φίλων κατάφερε να περάσει με αξιοπρέπεια τις τελευταίες μέρες του. Ξεκίνησε μάλιστα κι ένα blog, απ' όπου και μπόρεσε να επικοινωνήσει για τελευταία φορά μ' όσους τον αγαπούσαν:

Various medical authorities swarm in and out of here predicting I have between two days and two months to live. I think they are guessing. I remain cheerful and unimpressed. I look forward without dogmatic optimism but without dread. I love you all and I deeply implore you to keep the lasagna flying.
Please pardon my levity, I don't see how to take death seriously. It seems absurd.
RAW
Αντίο, Μπομπ. Σ' ευχαριστούμε για όλα.

Ο Γουίλσον στην Wikipedia.

Tuesday, January 09, 2007

SNAFU, again

Το monitor, το μεγαλύτερο ελληνικό site καταλογογράφησης ελληνικών blog, έκλεισε αυτό το Σαββατοκύριακο. Αυτή τη φορά δεν υπήρξαν μηνύσεις, συλλήψεις, κατασχέσεις δίσκων κλπ. Το site το έκλεισε (προσωρινά ελπίζουμε) ο ιδιοκτήτης του, Παναγιώτης Βρυώνης, για να μην εμπλακεί σε τέτοιου είδους περιπέτειες, όπως γράφει. Το συγκεκριμένο ποστ είναι αρκετά κατατοπιστικό από μόνο του, μην παραλείψετε όμως να διαβάσετε και την αλληλογραφία μεταξύ Βρυώνη και Λαμπρινής Θωμά (της δημοσιογράφου που ζήτησε να μην καταλογογραφείται το blog της στο συγκεκριμένο site). Διαβάστε επίσης τα σχόλια και τις αντιδράσεις σε άλλα blog από το trackback.

Έχουν γραφεί ήδη πολλά, και δεν έχω να προσθέσω τίποτε σημαντικό. Είναι ανόητο και εντελώς αντίθετο με τη φιλοσοφία των blog και του ίντερνετ να προσπαθείς να έχεις τέτοιον έλεγχο στα κείμενα που δημοσιοποιείς.
Όπως λέει ο Βρυώνης σε νεότερο ποστ του,

...από την στιγμή που δίνεις κάποιο υλικό δημόσια, δεν μπορείς να απαγορεύεις επιλεκτικά την κατανάλωσή του. Στο μυαλό μου αυτή είναι μια διάκριση που δεν θα ήθελα να επιτρέπεται. Είναι σαν να λές ότι απαγορεύω να διαβάζουν τα άρθρα μου στην Χ πόλη. Σαν να λές δεν επιτρέπω να διαβάζει το βιβλίο μου όποιος έχει όνομα που ξεκινάει από “Π”. Στο μυαλό μου αυτό ΔΕΝ είναι δικαίωμα του δημιουργού. Ειδικά στα feeds, η αναδημοσίευση του τίτλου, της ημερομηνίας και της πηγής θεωρώ ότι δεν πρέπει να είναι δικαίωμα του αρχικού δημιουργού να την απαγορεύει επιλεκτικά. Παρόμοιες πρακτικές μπορούν να οδηγήσουν σε διακρίσεις, εύνοια συγκεκριμένων συμφερόντων και γενικά θεωρώ ότι είναι ενάντια στο κοινό καλό.
Από την άλλη, το monitor ήταν ένας πολύ χρήσιμος τόπος για την ανακάλυψη νέων blog, για μια γρήγορη ματιά στο τι γράφεται τώρα αλλά και στο τι έχει γραφτεί για ένα θέμα. Ας ελπίσουμε να βρεθεί μια λύση σύντομα.

Update: Τι είναι feed, aggregator κλπ σε απλά μπακαλίστικα στη digital-era.

Friday, January 05, 2007

Backup your revolution — Today!

Ο Νόρμαν Σπίνραντ είναι αρκετά γνωστός στους Έλληνες αναγνώστες.
Όπως έχουμε ξαναπεί, προσφέρει το τελευταίο του βιβλίο εφ He Walked Among Us μέσω του ίντερνετ, ενώ γράφει πλέον ιστορικά μυθιστορήματα, απογοητευμένος από την πολιτική προώθησης των Αμερικανών εκδοτών. Τελευταία ξεκίνησε μια στήλη στο διαδικτυακό περιοδικό TimesSquare, ενώ μόλις τελείωσε το μυθιστόρημα Osama the Gun.


Μπορείτε να τον ακούστε να τραγουδάει σ' ένα πειραματικό βίντεο που προβλήθηκε στην έκθεση “Aux Arts Citoyens”, που έγινε στο Παρίσι τον Απρίλιο του 2006.

...
Download the revolution
Install the revolution
...
The Web is the revolution.
Be the revolution — today — right now
...
Eat the revolution
Smoke the revolution
Snort the revolution
Shoot the revolution
...Today

Tuesday, January 02, 2007

Ημερολόγιο 2007


Καλή χρονιά, και πάλι με ένα ωραίο ημερολόγιο από το Website at the End of the Univerce. Φέτος η εικονογράφηση είναι και πάλι από εξώφυλλα παλιών παλπ περιοδικών, και κάθε μήνας συνοδεύεται από μια λίστα με τα γενέθλια γνωστών συγγραφέων εφ. Σήμερα, ας πούμε, γιορτάζουμε τη γέννηση του Ισαάκ Ασίμωφ.
Μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή PDF από εδώ, όπου θα βρείτε και τις προηγούμενες χρονιές.

Wednesday, December 27, 2006

Διάσημα κόμματα

Είναι γνωστή η σημασία του κόμματος από τον χρησμό της Πυθίας “ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω”: ανάλογα με τη θέση του, έχεις το ακριβώς αντίθετο νόημα.

Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες διάσημες περιπτώσεις:

1. Η τσαρίνα Μαρία Φιοντόροβνα έσωσε τη ζωή κάποιου αλλάζοντας ένα κόμμα. Σ' ένα ένταλμα που έστελνε κάποιον στη Σιβηρία, ο άντρας της τσάρος Αλέξανδρος ο Γ΄είχε γράψει στο τέλος Χάρη αδύνατον, να σταλεί στη Σιβηρία (Pardon impossible, to be sent to Siberia). Η τσαρίνα άλλαξε τη στίξη, κάνοντάς το Χάρη, αδύνατον να σταλεί στη Σιβηρία (Pardon, impossible to be sent to Siberia), κι ο τύπος τη γλίτωσε.

2. Στο κατά Λουκάν 23:32, αναφέρεται: Ήγοντο δε και έτεροι δύο κακούργοι συν αυτώ αναιρεθήναι. Έτσι όπως έχει μεταφραστεί και σε αρκετές εκδόσεις της Βίβλου (King James), And there were also two other malefactors, ο Χριστός ήταν άλλος ένας κακούργος. Έχει διορθωθεί αργότερα, με την προσθήκη του κόμματος στη σωστή θέση: And there were also two other, malefactors.

3. Σ' έναν νόμο των ΗΠΑ του 1872 περί φορολογίας εισαγωγών, απαλλάσσονταν του φόρου τα τροπικά και ημιτροπικά οπωροφόρα (Fruit plants, tropical and semitropical). Από λάθος, γράφτηκε “Fruit, plants tropical and semitropical”, οπότε οι εισαγωγείς υποστήριξαν πως εξαιρούνταν του φόρου όλα τα τροπικά και ημιτροπικά φυτά. Μέχρι να διορθωθεί ο νόμος, δυο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε χάσει εκατομμύρια από φόρους.

Πηγή: 3FamousCommas
Εικόνα: Grammar Hell

Sunday, December 24, 2006

Εορταστικόν

Oh the Sukumus outside is frightful
But the fire is so delightful
And since we've no place to go,
Let it snow, let it snow, let it snow.

Let It Snow
from the Christmas Song Generator.

Get your own song :

Thursday, December 21, 2006

Έρχομαι, Κωνσταντινούπολη!

Να και κάτι που δεν περίμενα να βρω...



Από τους Residents, φυσικά.

Wednesday, December 20, 2006

Ζήτημα μεγέθους...

...και σε βίντεο.

Tuesday, December 12, 2006

Ο Αφηγητής ως Δήμιος


Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τζην Γουλφ Η Σκιά του Βασανιστή, όπου η τέχνη της συγγραφής συγκρίνεται με την τέχνη του δήμιου.

[...] σε μια ιστορία, όπως και σε άλλα πράγματα, υπάρχουν αναγκαιότητες κι αναγκαιότητες. Ξέρω ελάχιστα από λογοτεχνικό ύφος· αλλά μαθαίνω στην πορεία, και βρίσκω αυτή την τέχνη όχι και τόσο διαφορετική όσο θα νόμιζε κανείς από την παλιά μου.

Δεκάδες, και μερικές φορές εκατοντάδες άνθρωποι έρχονται να παρακολουθήσουν μια εκτέλεση, κι έχω δει μπαλκόνια να καταρρέουν από το βάρος των θεατών, σκοτώνοντας σε μια στιγμή περισσότερους απ’ όσους έχω σκοτώσει εγώ σ’ ολόκληρη την καριέρα μου. Αυτές οι δεκάδες κι εκατοντάδες μοιάζουν με τους αναγνώστες μιας γραπτής διήγησης.

Αλλά εκτός από τους θεατές αυτούς υπάρχουν κι άλλοι που πρέπει να ικανοποιηθούν: οι αρχές στο όνομα των οποίων ενεργεί ο δήμιος· εκείνοι που τον έχουν πληρώσει για να έχει ο καταδικασμένος έναν ήρεμο (ή σκληρό) θάνατο· και ο ίδιος ο δήμιος.

Οι θεατές θα ικανοποιηθούν αν δεν υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις, αν επιτραπεί στον καταδικασμένο να μιλήσει για λίγο και το κάνει καλά, αν η υψωμένη λεπίδα αστράψει στον ήλιο για μια στιγμή πριν πέσει, δίνοντάς τους έτσι το χρόνο να πάρουν μια κοφτή ανάσα και να σκουντήσουν τον διπλανό τους, κι αν το κεφάλι πέσει χύνοντας μια ικανοποιητική ποσότητα αίματος. Το ίδιο κι εσείς, που κάποια μέρα θα σκαλίζετε στη βιβλιοθήκη του Πρωτομάστορα Ουλτάν, θα θέλετε να μην υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις· να υπάρχουν χαρακτήρες που μιλούν για λίγο μόνο, αλλά καλά· κάποιες δραματικές παύσεις που θα δείχνουν ότι πρόκειται να γίνει κάτι σημαντικό· συναρπαστικό ενδιαφέρον· και μια ικανοποιητική ποσότητα αίματος.

Οι αρχές στο όνομα των οποίων ενεργεί ο δήμιος, οι χιλίαρχοι ή οι άρχοντες (ας μου επιτραπεί να συνεχίσω αυτό το σχήμα λόγου), θα ικανοποιηθούν αν ο καταδικασμένος δεν μπορέσει να δραπετεύσει και δεν διεγείρει υπερβολικά το πλήθος· και αν είναι αναμφισβήτητα νεκρός στο τέλος της τελετής. Αυτές οι αρχές στο γράψιμό μου είναι, κατά τη γνώμη μου, η κύρια ορμή που με οδηγεί. Οι απαιτήσεις της είναι να μείνει κεντρικό το θέμα της διήγησης — να μην διαφύγει σε προλόγους ή ευρετήρια ή σε κάποιο εντελώς διαφορετικό έργο· να μην το καταπνίξει η ρητορεία· και να φτάσει σε μια ικανοποιητική κατάληξη.

Εκείνοι που έχουν πληρώσει τον δήμιο για να κάνει την πράξη ανώδυνη ή επώδυνη είναι σαν τις λογοτεχνικές παραδόσεις τις οποίες υποχρεώνομαι να σεβαστώ. Θυμάμαι μια χειμωνιάτικη μέρα, με το κρύο και τη βροχή να χτυπούν στο παράθυρο της αίθουσας όπου μας έκανε μαθήματα, ο Πρωτομάστορας Μαλρούβιος — ίσως επειδή είδε πως ήμασταν πολύ μελαγχολικοί για σοβαρό μάθημα, ίσως επειδή αισθανόταν ο ίδιος μελαγχολία — μας είπε για κάποιον Πρωτομάστορα Γουερένφριντ της συντεχνίας μας που παλιά, όντας σε μεγάλη ένδεια, έπαιρνε χρήματα και από τους εχθρούς του καταδικασμένου και από τους φίλους του· και, βάζοντας τους μεν στα δεξιά του ικριώματος και τους δε στ’ αριστερά, με την μεγάλη του επιδεξιότητα κατάφερνε να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα ικανοποιητικό και για τους δυο. Έτσι ακριβώς, οι αντιμαχόμενες παραδόσεις τραβούν εκείνους που γράφουν ιστορίες. Ναι, ακόμη και τους αυτάρχες. Ο ένας θέλει ευκολία· ο άλλος, μια πλούσια εμπειρία στην εκτέλεση… του γραπτού. Κι εγώ πρέπει να πασχίσω, έχοντας το δίλημμα του Πρωτομάστορα Γουερένφριντ, αλλά όχι και την επιδεξιότητά του, να τους ικανοποιήσω όλους. Αυτό προσπάθησα να κάνω.

Μένει ο ίδιος ο δήμιος· εγώ είμαι αυτός. Δεν του αρκεί να έχει τον έπαινο όλων. Δεν του αρκεί καν να εκτελέσει το έργο του μ’ έναν τρόπο που γνωρίζει πως είναι αξιέπαινος και σύμφωνος με τη διδασκαλία των πρωτομαστόρων του και των αρχαίων παραδόσεων. Εκτός από όλα αυτά, για να αισθανθεί πλήρη ικανοποίηση τη στιγμή που ο Χρόνος θα σηκώσει το δικό του κομμένο κεφάλι από τα μαλλιά, θα πρέπει να προσθέσει στην εκτέλεση κάποιο στοιχείο, έστω και ασήμαντο, που θα είναι εντελώς δικό του και δεν θα το επαναλάβει ποτέ. Μόνον έτσι θα νιώσει ελεύθερος καλλιτέχνης.

No internet

Ούτε τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ από το Σάββατο, όλη η γειτονιά. Και στον ΟΤΕ έχουν τριήμερη απεργία. Και σιγά μη διορθώσουν τη βλάβη την Παρασκευή (δεν συζητάμε, φυσικά, για το Σαββατοκύριακο). Το παρόν blog ζητά την κατανόηση των αναγνωστών του. (Το ansible μας είναι ακόμα σε beta.) Α, άκουσα πως πωλείται ο ΟΤΕ. Λες να συμφέρει; Αν βάλουμε όλοι από κάτι; Ε;

photograph courtesy Philip Greenspun

Thursday, December 07, 2006

ΑΛΕΦ 10-12-2006

Ο Κώστας Χαρίτος έγραψε το διήγημα “Project Cosmos” το 2005 και με αυτό συμμετείχε στο περσινό Λογοτεχνικό Εργαστήριο της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας. Εκεί το διήγημα του πέρασε δια πυρός και σιδήρου, σχολιάστηκε, αναλύθηκε, πλύθηκε βιολογικά, στέγνωσε, και στο τέλος τού παραδόθηκε με σημειώσεις, απόψεις και μια ώρα ηχογραφημένης συζήτησης. Έτσι είθισται άλλωστε με όλα τα διηγήματα που υποβάλλονται στα Λογοτεχνικά Εργαστήρια.
Πήρε λοιπόν το “Project Cosmos” ο Κώστας, το ξαναμόνταρε, το έστρωσε, το γυάλισε και το παρέδωσε για να διαβαστεί στο BIOS την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου στις 7:00 μμ σε μια σεμνή εκδήλωση της ΑΛΕΦ... που γρήγορα όμως έπαψε να είναι μόνο ανάγνωση. Γιατί ενεπλάκησαν σ’ αυτήν διάφοροι ύποπτοι με ιδέες γύρω από την παρουσίαση. Κι έτσι ο ένας που θα διάβαζε έγιναν τρεις, και τα φράκταλ, που παίζουν σημαντικό ρόλο στο διήγημα, βρέθηκαν και μέσω ενός προτζέκτορα θα προβάλλονται την ώρα της ανάγνωσης, κι αυτό χρειάστηκε πρόβες για να μην γίνει μπάχαλο — κι όλα αυτά μπορεί ο καθένας να τα δει απολύτως δωρεάν.
Το BIOS είναι στην Πειραιώς 84, όπως την κατεβαίνεις στο δεξί σου χέρι πριν την Ιερά Οδό, η μέρα θα είναι Κυριακή και την ώρα την είπαμε.

Monday, December 04, 2006

...

Πιστεύουμε πως εμείς επινοούμε τα σύμβολα. Η αλήθεια είναι πως τα σύμβολα επινοούν εμάς· είμαστε πλάσματά τους, πλασμένοι από τις σκληρές, καθοριστικές ακμές τους. Όταν οι στρατιώτες ορκίζονται, τους δίνουν ένα νόμισμα, ένα αργύριο με αποτυπωμένη πάνω του την κατατομή του Αυτάρχη. Παίρνοντας αυτό το νόμισμα στα χέρια τους, αποδέχονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της στρατιωτικής ζωής — είναι στρατιώτες από εκείνη τη στιγμή, παρ’ όλο που μπορεί να μην ξέρουν καθόλου να χειρίζονται τα όπλα. Δεν το ήξερα αυτό τότε, αλλά είναι τεράστιο λάθος να πιστεύουμε πως πρέπει να ξέρουμε αυτά τα πράγματα για να μας επηρεάζουν, και μάλιστα η πίστη αυτή είναι και μια πίστη στο πιο εξευτελισμένο και προληπτικό είδος μαγείας. Μόνος ο επίδοξος γητευτής πιστεύει στην αποτελεσματικότητα της καθαρής γνώσης· οι λογικοί άνθρωποι γνωρίζουν πως τα πράγματα είτε κινούνται από μόνα τους είτε δεν κινούνται καθόλου.

Η Σκιά του Βασανιστή
—Τζην Γουλφ

Thursday, November 30, 2006

Ο Ντικ αναζητείται, ο Λέθεμ γράφει για τον Ντικ, κι η Άλυσεν ονειρεύεται ηλεκτρικά πρόβατα

Ο Αμερικανός συγγραφέας Jonathan Lethem αποκάλυψε σε τελευταία του συνέντευξη ότι η Library of America, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που εκδίδει κλασική αμερικανική λογοτεχνία, ετοιμάζει έναν τόμο με τέσσερα μυθιστορήματα του Φίλιπ Κ. Ντικ. Ο Lethem γράφει τις σημειώσεις και βοήθησε στην επιλογή των έργων. Ο Ντικ είναι ο πρώτος συγγραφέας ε.φ. που θα εκδοθεί στη Library of America, που στο παρελθόν έχει εκδώσει έναν τόμο με διηγήματα του Χ.Φ.Λάβκραφτ.
Το βιβλίο αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2007, και θα περιλαμβάνει τα πιο γνωστά και κλασσικά μυθιστορήματα του Ντικ:

  • The Man in the High Castle (1962)
  • The Three Stigmata of Palmer Eldritch (1965)
  • Do Androids Dream of Electric Sheep? (1968)
  • Ubik (1969)
Ο Ντικ ήταν μια μεγάλη επιρροή στο έργο του Lethem, ιδιαίτερα φανερή στα νουάρ-ε.φ. μυθιστορήματά του Gun, With Occasional Music (1994) και Amnesia Moon (1995). Μάλιστα, στο DVD του A Scanner Darkly ο Lethem θα σχολιάζει την ταινία, ενώ δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος του The Virginia Quarterly Review το σύντομο διήγημα “Phil in The Marketplace”, ένα φανταστικό επεισόδιο από τη ζωή του Ντικ λίγο μετά την έκδοση του πρώτου του βιβλίου.
Να ο συγγραφέας του Ούμπικ, που μπαίνει με αργό και συρτό βήμα στο Lucky Dog Pet Shop στη Λεωφόρο Σαν Πάμπλο, λίγα τετράγωνα μακριά από εκεί που μένει με τη δεύτερη γυναίκα του, σ' ένα μικρό και αδιάφορο σπίτι σ' έναν μικρό και αδιάφορο δρόμο όπου κανείς δεν υποπτεύεται τις ονειρικές σκέψεις του συγγραφέα. Στα τέλη της δεκαετίας του '50, όταν το γάβγισμα ενός μόνο σκύλου στους σκουπιδιάρηδες μπορούσε να ειδωθεί ως ένα ανατρεπτικό κυματάκι, μια ρυτίδωση στην επιφάνεια της συλλογικής προαστειακής παραίσθησης, ακόμη και στο Μπέρκλεϋ. Στο μεταξύ, στην άλλη πλευρά του Κόλπου οι Μπητ είναι απασχολημένοι με τη βρωμερή ομοφυλοφιλική εξέγερσή τους, το μόνο είδος αντίδοτου στην αγορά.
Στο Lucky Dog Pet Shop ο συγγραφέας του Ούμπικ πηγαίνει για ν' αγοράσει κιμά από κρέας αλόγου, δήθεν για τον σκύλο του, στην πραγματικότητα όμως για να φάει αυτός κι η γυναίκα του. Δεν είναι και τόσο κακό, το κρέας του αλόγου. Στα Πυρηναία το κάνουν καπνιστό και το σερβίρουν με σκληρό τυρί και καλό κόκκινο κρασί. Το κακό είναι η ντροπή. Ο συγγραφέας του Ούμπικ υποπτεύεται ότι η γυναίκα στο ταμείο του Lucky Dog Pet Shop ξέρει πως αγοράζει το κρέας αλόγου για τον εαυτό του, πως δεν υπάρχει σκύλος. Σ' έναν κόσμο όπου το FBI έχει ήδη επισκεφθεί το σπίτι του συγγραφέα —ήταν κομψοί κι ευγενικοί, καλοβαλμένοι, λίγο μεγαλύτεροι απ' ό,τι περίμενε· του θύμισαν τον Χερμπ Χόλλις, τον πήραν μια βόλτα με το αυτοκίνητο, τους συμπάθησε κατά κάποιον τρόπο— η γυναίκα διαγράφεται στα μάτια του ως ένα εξέχον πρόσωπο με ιδιαίτερο κύρος. Μπορεί να τον καταδώσει. Μπορεί να το πει στη μητέρα του.
Όταν όμως ο συγγραφέας του Ούμπικ φτάνει στο ταμείο, δεν βρίσκει την τρομακτική γυναίκα, αλλά έναν υπάλληλο που την αντικαθιστά, έναν νεαρό με μικρό γενάκι σαν Μπητ. Όταν ο συγγραφέας πλησιάζει, ο υπάλληλος τον χαιρετά με φωνή βαριά απ' το τσιγάρο, με μια ελαφριά προφορά. Ο συγγραφέας καταλαβαίνει, χωρίς να ξέρει πώς, ότι ο υπάλληλος είναι από την Γαλλία. Κι όχι απλώς από την Γαλλία. Ο υπάλληλος είναι ένας μαρξιστής κριτικός λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας νιώθει ανακούφιση. Να κάποιος που σίγουρα θα καταλαβαίνει την κατανάλωση κρέατος αλόγου. Ο συγγραφέας θα την γλιτώσει, τουλάχιστον για σήμερα.

“Είσαι ο Φίλιπ;”
“Ναι.”
“Θα γράψεις το Ούμπικ;”
“Δεν ξέρω, μάλλον.”
Στο μεταξύ, το ανδροειδές του Ντικ για το οποίο είχαμε γράψει πέρυσι έχει χαθεί από τον Ιανουάριο κι ακόμα δεν έχει βρεθεί. Όχι ολόκληρο, αλλά το κεφάλι μόνο, που το ξέχασε ο συνοδός του στο ντουλαπάκι του αεροπλάνου κατά την ανταπόκριση, όπως περιγράφεται στο επαγγελματικό site Airport Business.
Βλέποντας το βίντεο, δεν απορώ που τα βρόντηξε κι έφυγε, όπως ο Λίνκολν στο We Can Build You. Τον λυπήθηκα, βλέποντάς τον έτσι, σαν να τον έχουν ποτίσει Can-D ή Chew-Z, περιτριγυρισμένο από άσχετους που χασκογελάνε, να λέει πως του αρέσει το Bicentennial Man αντί να τους τα ψάλλει. Ρέπλικες. Ίσως υπάρχει κάποιο δίκτυο που τους φυγαδεύει. Too bad he won't live. But then again, who does?
Ίσως ένα σπρέυ Ubik να μπορεί να βοηθήσει. Ίσως κάτι να ξέρει η κούκλα Amazing Allysen, που πωλείται στο Amazon $69.99, και ονειρεύεται ηλεκτρικά πρόβατα. Αλλά μην το πείτε του Χάρισον Φορντ...



Πηγές: Locus, boingboing, άλλοι.

Tuesday, November 28, 2006

Ποιος χαρακτήρας από το Γυρίστε τον Γαλαξία με Ωτοστόπ είστε;







Which Hitchhiker's Guide to the Galaxy Character Are You?




You are DOUGLAS ADAMS. Surprise, surprise! Not actually a character, but the guy who thought them all up in the first place. You are the original hitchhiker, and for that you should be proud. You like getting smashed, lying in fields, listening to deadlines whoosh by, and getting lost in Paris with Doctor Who directors who are drunk beyond all reason. Also, you might just be a genius.
Take this quiz!








Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code

Friday, November 24, 2006

ΑΛΕΦ 26-11-2006

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ) σας καλεί την Κυριακή 26 Νοεμβρίου και ώρα 19:00 στο BIOS (Πειραιώς 84) στην προβολή της ταινίας Dreamscape.
Πολλοί είναι εκείνοι που θέλησαν με κάποιο τρόπο να πολεμήσουν τους εφιάλτες τους. Η ταινία Dreamscape, παραγωγής 1984, μας δείχνει έναν απ' αυτούς τους τρόπους.
Σκηνοθέτης είναι ο Joseph Ruben και το σενάριο είναι των: David Loughery, Chuck Russell & Joseph Ruben πάνω σε ιστορία του David Loughery.
Παίζουν: Dennis Quaid, Max Von Sydow, Christopher Plummer, Kate Capshaw, Eddie Albert κ.ά.

86%