Διάσημα κόμματα

Είναι γνωστή η σημασία του κόμματος από τον χρησμό της Πυθίας “ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω”: ανάλογα με τη θέση του, έχεις το ακριβώς αντίθετο νόημα.

Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες διάσημες περιπτώσεις:

1. Η τσαρίνα Μαρία Φιοντόροβνα έσωσε τη ζωή κάποιου αλλάζοντας ένα κόμμα. Σ' ένα ένταλμα που έστελνε κάποιον στη Σιβηρία, ο άντρας της τσάρος Αλέξανδρος ο Γ΄είχε γράψει στο τέλος Χάρη αδύνατον, να σταλεί στη Σιβηρία (Pardon impossible, to be sent to Siberia). Η τσαρίνα άλλαξε τη στίξη, κάνοντάς το Χάρη, αδύνατον να σταλεί στη Σιβηρία (Pardon, impossible to be sent to Siberia), κι ο τύπος τη γλίτωσε.

2. Στο κατά Λουκάν 23:32, αναφέρεται: Ήγοντο δε και έτεροι δύο κακούργοι συν αυτώ αναιρεθήναι. Έτσι όπως έχει μεταφραστεί και σε αρκετές εκδόσεις της Βίβλου (King James), And there were also two other malefactors, ο Χριστός ήταν άλλος ένας κακούργος. Έχει διορθωθεί αργότερα, με την προσθήκη του κόμματος στη σωστή θέση: And there were also two other, malefactors.

3. Σ' έναν νόμο των ΗΠΑ του 1872 περί φορολογίας εισαγωγών, απαλλάσσονταν του φόρου τα τροπικά και ημιτροπικά οπωροφόρα (Fruit plants, tropical and semitropical). Από λάθος, γράφτηκε “Fruit, plants tropical and semitropical”, οπότε οι εισαγωγείς υποστήριξαν πως εξαιρούνταν του φόρου όλα τα τροπικά και ημιτροπικά φυτά. Μέχρι να διορθωθεί ο νόμος, δυο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε χάσει εκατομμύρια από φόρους.

Πηγή: 3FamousCommas
Εικόνα: Grammar Hell

Εορταστικόν

Oh the Sukumus outside is frightful
But the fire is so delightful
And since we've no place to go,
Let it snow, let it snow, let it snow.

Let It Snow
from the Christmas Song Generator.

Get your own song :

Έρχομαι, Κωνσταντινούπολη!

Να και κάτι που δεν περίμενα να βρω...



Από τους Residents, φυσικά.

Ζήτημα μεγέθους...

...και σε βίντεο.

Ο Αφηγητής ως Δήμιος

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τζην Γουλφ Η Σκιά του Βασανιστή, όπου η τέχνη της συγγραφής συγκρίνεται με την τέχνη του δήμιου.

[...] σε μια ιστορία, όπως και σε άλλα πράγματα, υπάρχουν αναγκαιότητες κι αναγκαιότητες. Ξέρω ελάχιστα από λογοτεχνικό ύφος· αλλά μαθαίνω στην πορεία, και βρίσκω αυτή την τέχνη όχι και τόσο διαφορετική όσο θα νόμιζε κανείς από την παλιά μου.

Δεκάδες, και μερικές φορές εκατοντάδες άνθρωποι έρχονται να παρακολουθήσουν μια εκτέλεση, κι έχω δει μπαλκόνια να καταρρέουν από το βάρος των θεατών, σκοτώνοντας σε μια στιγμή περισσότερους απ’ όσους έχω σκοτώσει εγώ σ’ ολόκληρη την καριέρα μου. Αυτές οι δεκάδες κι εκατοντάδες μοιάζουν με τους αναγνώστες μιας γραπτής διήγησης.

Αλλά εκτός από τους θεατές αυτούς υπάρχουν κι άλλοι που πρέπει να ικανοποιηθούν: οι αρχές στο όνομα των οποίων ενεργεί ο δήμιος· εκείνοι που τον έχουν πληρώσει για να έχει ο καταδικασμένος έναν ήρεμο (ή σκληρό) θάνατο· και ο ίδιος ο δήμιος.

Οι θεατές θα ικανοποιηθούν αν δεν υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις, αν επιτραπεί στον καταδικασμένο να μιλήσει για λίγο και το κάνει καλά, αν η υψωμένη λεπίδα αστράψει στον ήλιο για μια στιγμή πριν πέσει, δίνοντάς τους έτσι το χρόνο να πάρουν μια κοφτή ανάσα και να σκουντήσουν τον διπλανό τους, κι αν το κεφάλι πέσει χύνοντας μια ικανοποιητική ποσότητα αίματος. Το ίδιο κι εσείς, που κάποια μέρα θα σκαλίζετε στη βιβλιοθήκη του Πρωτομάστορα Ουλτάν, θα θέλετε να μην υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις· να υπάρχουν χαρακτήρες που μιλούν για λίγο μόνο, αλλά καλά· κάποιες δραματικές παύσεις που θα δείχνουν ότι πρόκειται να γίνει κάτι σημαντικό· συναρπαστικό ενδιαφέρον· και μια ικανοποιητική ποσότητα αίματος.

Οι αρχές στο όνομα των οποίων ενεργεί ο δήμιος, οι χιλίαρχοι ή οι άρχοντες (ας μου επιτραπεί να συνεχίσω αυτό το σχήμα λόγου), θα ικανοποιηθούν αν ο καταδικασμένος δεν μπορέσει να δραπετεύσει και δεν διεγείρει υπερβολικά το πλήθος· και αν είναι αναμφισβήτητα νεκρός στο τέλος της τελετής. Αυτές οι αρχές στο γράψιμό μου είναι, κατά τη γνώμη μου, η κύρια ορμή που με οδηγεί. Οι απαιτήσεις της είναι να μείνει κεντρικό το θέμα της διήγησης — να μην διαφύγει σε προλόγους ή ευρετήρια ή σε κάποιο εντελώς διαφορετικό έργο· να μην το καταπνίξει η ρητορεία· και να φτάσει σε μια ικανοποιητική κατάληξη.

Εκείνοι που έχουν πληρώσει τον δήμιο για να κάνει την πράξη ανώδυνη ή επώδυνη είναι σαν τις λογοτεχνικές παραδόσεις τις οποίες υποχρεώνομαι να σεβαστώ. Θυμάμαι μια χειμωνιάτικη μέρα, με το κρύο και τη βροχή να χτυπούν στο παράθυρο της αίθουσας όπου μας έκανε μαθήματα, ο Πρωτομάστορας Μαλρούβιος — ίσως επειδή είδε πως ήμασταν πολύ μελαγχολικοί για σοβαρό μάθημα, ίσως επειδή αισθανόταν ο ίδιος μελαγχολία — μας είπε για κάποιον Πρωτομάστορα Γουερένφριντ της συντεχνίας μας που παλιά, όντας σε μεγάλη ένδεια, έπαιρνε χρήματα και από τους εχθρούς του καταδικασμένου και από τους φίλους του· και, βάζοντας τους μεν στα δεξιά του ικριώματος και τους δε στ’ αριστερά, με την μεγάλη του επιδεξιότητα κατάφερνε να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα ικανοποιητικό και για τους δυο. Έτσι ακριβώς, οι αντιμαχόμενες παραδόσεις τραβούν εκείνους που γράφουν ιστορίες. Ναι, ακόμη και τους αυτάρχες. Ο ένας θέλει ευκολία· ο άλλος, μια πλούσια εμπειρία στην εκτέλεση… του γραπτού. Κι εγώ πρέπει να πασχίσω, έχοντας το δίλημμα του Πρωτομάστορα Γουερένφριντ, αλλά όχι και την επιδεξιότητά του, να τους ικανοποιήσω όλους. Αυτό προσπάθησα να κάνω.

Μένει ο ίδιος ο δήμιος· εγώ είμαι αυτός. Δεν του αρκεί να έχει τον έπαινο όλων. Δεν του αρκεί καν να εκτελέσει το έργο του μ’ έναν τρόπο που γνωρίζει πως είναι αξιέπαινος και σύμφωνος με τη διδασκαλία των πρωτομαστόρων του και των αρχαίων παραδόσεων. Εκτός από όλα αυτά, για να αισθανθεί πλήρη ικανοποίηση τη στιγμή που ο Χρόνος θα σηκώσει το δικό του κομμένο κεφάλι από τα μαλλιά, θα πρέπει να προσθέσει στην εκτέλεση κάποιο στοιχείο, έστω και ασήμαντο, που θα είναι εντελώς δικό του και δεν θα το επαναλάβει ποτέ. Μόνον έτσι θα νιώσει ελεύθερος καλλιτέχνης.

εικόνα: Ανδρέας Ζαφειράτος

No internet

Ούτε τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ από το Σάββατο, όλη η γειτονιά. Και στον ΟΤΕ έχουν τριήμερη απεργία. Και σιγά μη διορθώσουν τη βλάβη την Παρασκευή (δεν συζητάμε, φυσικά, για το Σαββατοκύριακο). Το παρόν blog ζητά την κατανόηση των αναγνωστών του. (Το ansible μας είναι ακόμα σε beta.) Α, άκουσα πως πωλείται ο ΟΤΕ. Λες να συμφέρει; Αν βάλουμε όλοι από κάτι; Ε;

photograph courtesy Philip Greenspun

ΑΛΕΦ 10-12-2006

Ο Κώστας Χαρίτος έγραψε το διήγημα “Project Cosmos” το 2005 και με αυτό συμμετείχε στο περσινό Λογοτεχνικό Εργαστήριο της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας. Εκεί το διήγημα του πέρασε δια πυρός και σιδήρου, σχολιάστηκε, αναλύθηκε, πλύθηκε βιολογικά, στέγνωσε, και στο τέλος τού παραδόθηκε με σημειώσεις, απόψεις και μια ώρα ηχογραφημένης συζήτησης. Έτσι είθισται άλλωστε με όλα τα διηγήματα που υποβάλλονται στα Λογοτεχνικά Εργαστήρια.
Πήρε λοιπόν το “Project Cosmos” ο Κώστας, το ξαναμόνταρε, το έστρωσε, το γυάλισε και το παρέδωσε για να διαβαστεί στο BIOS την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου στις 7:00 μμ σε μια σεμνή εκδήλωση της ΑΛΕΦ... που γρήγορα όμως έπαψε να είναι μόνο ανάγνωση. Γιατί ενεπλάκησαν σ’ αυτήν διάφοροι ύποπτοι με ιδέες γύρω από την παρουσίαση. Κι έτσι ο ένας που θα διάβαζε έγιναν τρεις, και τα φράκταλ, που παίζουν σημαντικό ρόλο στο διήγημα, βρέθηκαν και μέσω ενός προτζέκτορα θα προβάλλονται την ώρα της ανάγνωσης, κι αυτό χρειάστηκε πρόβες για να μην γίνει μπάχαλο — κι όλα αυτά μπορεί ο καθένας να τα δει απολύτως δωρεάν.
Το BIOS είναι στην Πειραιώς 84, όπως την κατεβαίνεις στο δεξί σου χέρι πριν την Ιερά Οδό, η μέρα θα είναι Κυριακή και την ώρα την είπαμε.

...

Πιστεύουμε πως εμείς επινοούμε τα σύμβολα. Η αλήθεια είναι πως τα σύμβολα επινοούν εμάς· είμαστε πλάσματά τους, πλασμένοι από τις σκληρές, καθοριστικές ακμές τους. Όταν οι στρατιώτες ορκίζονται, τους δίνουν ένα νόμισμα, ένα αργύριο με αποτυπωμένη πάνω του την κατατομή του Αυτάρχη. Παίρνοντας αυτό το νόμισμα στα χέρια τους, αποδέχονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της στρατιωτικής ζωής — είναι στρατιώτες από εκείνη τη στιγμή, παρ’ όλο που μπορεί να μην ξέρουν καθόλου να χειρίζονται τα όπλα. Δεν το ήξερα αυτό τότε, αλλά είναι τεράστιο λάθος να πιστεύουμε πως πρέπει να ξέρουμε αυτά τα πράγματα για να μας επηρεάζουν, και μάλιστα η πίστη αυτή είναι και μια πίστη στο πιο εξευτελισμένο και προληπτικό είδος μαγείας. Μόνος ο επίδοξος γητευτής πιστεύει στην αποτελεσματικότητα της καθαρής γνώσης· οι λογικοί άνθρωποι γνωρίζουν πως τα πράγματα είτε κινούνται από μόνα τους είτε δεν κινούνται καθόλου.

Η Σκιά του Βασανιστή

—Τζην Γουλφ

Ο Ντικ αναζητείται, ο Λέθεμ γράφει για τον Ντικ, κι η Άλυσεν ονειρεύεται ηλεκτρικά πρόβατα

Ο Αμερικανός συγγραφέας Jonathan Lethem αποκάλυψε σε τελευταία του συνέντευξη ότι η Library of America, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που εκδίδει κλασική αμερικανική λογοτεχνία, ετοιμάζει έναν τόμο με τέσσερα μυθιστορήματα του Φίλιπ Κ. Ντικ. Ο Lethem γράφει τις σημειώσεις και βοήθησε στην επιλογή των έργων. Ο Ντικ είναι ο πρώτος συγγραφέας ε.φ. που θα εκδοθεί στη Library of America, που στο παρελθόν έχει εκδώσει έναν τόμο με διηγήματα του Χ.Φ.Λάβκραφτ.
Το βιβλίο αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2007, και θα περιλαμβάνει τα πιο γνωστά και κλασσικά μυθιστορήματα του Ντικ:

• The Man in the High Castle (1962)
  
• The Three Stigmata of Palmer Eldritch (1965)
  
• Do Androids Dream of Electric Sheep? (1968)
  
• Ubik (1969)
  

Ο Ντικ ήταν μια μεγάλη επιρροή στο έργο του Lethem, ιδιαίτερα φανερή στα νουάρ-ε.φ. μυθιστορήματά του Gun, With Occasional Music (1994) και Amnesia Moon (1995). Μάλιστα, στο DVD του A Scanner Darkly ο Lethem θα σχολιάζει την ταινία, ενώ δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος του The Virginia Quarterly Review το σύντομο διήγημα “Phil in The Marketplace”, ένα φανταστικό επεισόδιο από τη ζωή του Ντικ λίγο μετά την έκδοση του πρώτου του βιβλίου.

Να ο συγγραφέας του Ούμπικ, που μπαίνει με αργό και συρτό βήμα στο Lucky Dog Pet Shop στη Λεωφόρο Σαν Πάμπλο, λίγα τετράγωνα μακριά από εκεί που μένει με τη δεύτερη γυναίκα του, σ' ένα μικρό και αδιάφορο σπίτι σ' έναν μικρό και αδιάφορο δρόμο όπου κανείς δεν υποπτεύεται τις ονειρικές σκέψεις του συγγραφέα. Στα τέλη της δεκαετίας του '50, όταν το γάβγισμα ενός μόνο σκύλου στους σκουπιδιάρηδες μπορούσε να ειδωθεί ως ένα ανατρεπτικό κυματάκι, μια ρυτίδωση στην επιφάνεια της συλλογικής προαστειακής παραίσθησης, ακόμη και στο Μπέρκλεϋ. Στο μεταξύ, στην άλλη πλευρά του Κόλπου οι Μπητ είναι απασχολημένοι με τη βρωμερή ομοφυλοφιλική εξέγερσή τους, το μόνο είδος αντίδοτου στην αγορά.
Στο Lucky Dog Pet Shop ο συγγραφέας του Ούμπικ πηγαίνει για ν' αγοράσει κιμά από κρέας αλόγου, δήθεν για τον σκύλο του, στην πραγματικότητα όμως για να φάει αυτός κι η γυναίκα του. Δεν είναι και τόσο κακό, το κρέας του αλόγου. Στα Πυρηναία το κάνουν καπνιστό και το σερβίρουν με σκληρό τυρί και καλό κόκκινο κρασί. Το κακό είναι η ντροπή. Ο συγγραφέας του Ούμπικ υποπτεύεται ότι η γυναίκα στο ταμείο του Lucky Dog Pet Shop ξέρει πως αγοράζει το κρέας αλόγου για τον εαυτό του, πως δεν υπάρχει σκύλος. Σ' έναν κόσμο όπου το FBI έχει ήδη επισκεφθεί το σπίτι του συγγραφέα —ήταν κομψοί κι ευγενικοί, καλοβαλμένοι, λίγο μεγαλύτεροι απ' ό,τι περίμενε· του θύμισαν τον Χερμπ Χόλλις, τον πήραν μια βόλτα με το αυτοκίνητο, τους συμπάθησε κατά κάποιον τρόπο— η γυναίκα διαγράφεται στα μάτια του ως ένα εξέχον πρόσωπο με ιδιαίτερο κύρος. Μπορεί να τον καταδώσει. Μπορεί να το πει στη μητέρα του.
Όταν όμως ο συγγραφέας του Ούμπικ φτάνει στο ταμείο, δεν βρίσκει την τρομακτική γυναίκα, αλλά έναν υπάλληλο που την αντικαθιστά, έναν νεαρό με μικρό γενάκι σαν Μπητ. Όταν ο συγγραφέας πλησιάζει, ο υπάλληλος τον χαιρετά με φωνή βαριά απ' το τσιγάρο, με μια ελαφριά προφορά. Ο συγγραφέας καταλαβαίνει, χωρίς να ξέρει πώς, ότι ο υπάλληλος είναι από την Γαλλία. Κι όχι απλώς από την Γαλλία. Ο υπάλληλος είναι ένας μαρξιστής κριτικός λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας νιώθει ανακούφιση. Να κάποιος που σίγουρα θα καταλαβαίνει την κατανάλωση κρέατος αλόγου. Ο συγγραφέας θα την γλιτώσει, τουλάχιστον για σήμερα.
“Είσαι ο Φίλιπ;”
“Ναι.”
“Θα γράψεις το Ούμπικ;”
“Δεν ξέρω, μάλλον.”

Στο μεταξύ, το ανδροειδές του Ντικ για το οποίο είχαμε γράψει πέρυσι έχει χαθεί από τον Ιανουάριο κι ακόμα δεν έχει βρεθεί. Όχι ολόκληρο, αλλά το κεφάλι μόνο, που το ξέχασε ο συνοδός του στο ντουλαπάκι του αεροπλάνου κατά την ανταπόκριση, όπως περιγράφεται στο επαγγελματικό site Airport Business.
Βλέποντας το βίντεο, δεν απορώ που τα βρόντηξε κι έφυγε, όπως ο Λίνκολν στο We Can Build You. Τον λυπήθηκα, βλέποντάς τον έτσι, σαν να τον έχουν ποτίσει Can-D ή Chew-Z, περιτριγυρισμένο από άσχετους που χασκογελάνε, να λέει πως του αρέσει το Bicentennial Man αντί να τους τα ψάλλει. Ρέπλικες. Ίσως υπάρχει κάποιο δίκτυο που τους φυγαδεύει. Too bad he won't live. But then again, who does?
Ίσως ένα σπρέυ Ubik να μπορεί να βοηθήσει. Ίσως κάτι να ξέρει η κούκλα Amazing Allysen, που πωλείται στο Amazon $69.99, και ονειρεύεται ηλεκτρικά πρόβατα. Αλλά μην το πείτε του Χάρισον Φορντ...



Πηγές: Locus, boingboing, άλλοι.

Ποιος χαρακτήρας από το Γυρίστε τον Γαλαξία με Ωτοστόπ είστε;

Which Hitchhiker's Guide to the Galaxy Character Are You?

You are DOUGLAS ADAMS. Surprise, surprise! Not actually a character, but the guy who thought them all up in the first place. You are the original hitchhiker, and for that you should be proud. You like getting smashed, lying in fields, listening to deadlines whoosh by, and getting lost in Paris with Doctor Who directors who are drunk beyond all reason. Also, you might just be a genius.
Take this quiz!








Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code

ΑΛΕΦ 26-11-2006

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ) σας καλεί την Κυριακή 26 Νοεμβρίου και ώρα 19:00 στο BIOS (Πειραιώς 84) στην προβολή της ταινίας Dreamscape.
Πολλοί είναι εκείνοι που θέλησαν με κάποιο τρόπο να πολεμήσουν τους εφιάλτες τους. Η ταινία Dreamscape, παραγωγής 1984, μας δείχνει έναν απ' αυτούς τους τρόπους.
Σκηνοθέτης είναι ο Joseph Ruben και το σενάριο είναι των: David Loughery, Chuck Russell & Joseph Ruben πάνω σε ιστορία του David Loughery.
Παίζουν: Dennis Quaid, Max Von Sydow, Christopher Plummer, Kate Capshaw, Eddie Albert κ.ά.

86%

The Spotnicks

The Spotnicks - The Rocket Man (62)
Uploaded by pomesu

The Spotnicks -The Rocket Man, 1962. Σουηδικό γκρουπ της δεκαετίας του '60, στυλ Shadows.
Παίζουν ακόμη, και κάνουν και περιοδείες, όπως λέει και το site τους.

Από Martin Klasch.

Δρόμοι και πλατείες της Αθήνας...

... από το βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος.

Οδός...
Κιλελέρ, πρώην Σταδίου.
Φιλίας των Λαών, πρώην Πανεπιστημίου.
Παναγιώτας Σταθοπούλου, πρώην Ακαδημίας.
Νίκου Πλουμπίδη, πρώην Σόλωνος.
Παρισινής Κομμούνας, πρώην Διδότου.
Γληνού, πρώην Ιπποκράτους.
Σουκατζίδη, πρώην Εμμ. Μπενάκη.
Μαρίνου Αντύπα, πρώην Θεμιστοκλέους.
Σπάρτακου, πρώην Ερμού.
Βοροσίλωφ, πρώην Ευριπίδου.
Λένινγκραντ, πρώην Καραγιώργη Σερβίας.
Ροβεσπιέρου, πρώην Αμαλίας (ή Φιλελλήνων).
Λεωφ. Στάλιγκραντ, πρώην Βασ. Σοφίας.
Ηρωικής Θεσσαλονίκης, πρώην Συγγρού.
Λεωφ. Ειρήνης, πρώην Μεσογείων.
Λεωφ. Προλεταριακού Πειραιά, πρώην Πειραιώς.
Μόσχας, πρώην Αθηνάς.
Νίκου Ζαχαριάδη, πρώην Πατησίων.
Κίροφ, πρώην Στουρνάρη.
Λυκούργου Λογοθέτη, πρώην Τοσίτσα.
Γοργοπόταμου, πρώην Μπουμπουλίνας.
Σόφιας, πρώην Μάρνη.
Φιλικής Εταιρείας, πρώην Ιουλιανού.
ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, πρώην Αχαρνών.
Ένγκελς, πρώην Λιοσίων.
Νάβη, πρώην Φυλής.
Λασάλ, πρώην Στρωμνίτσης.
Άγη και Κλεομένη, πρώην Ιερά Οδός.
Λαϊκής Δημοκρατίας Βιετνάμ, πρώην Κνωσσού.
Αβάνας, πρώην Παξών.
Ερμωνάσσης, πρώην Ακριβής Ριζοπούλου.
Εθνικής Αντίστασης, πρώην Κορίνθου (Πάτρα).

Πλατεία...
Λένιν, πρώην Συντάγματος.
ΕΣΣΔ, πρώην Ομονοίας.
Λαού, πρώην Εξαρχείων.
Συνδικάτων, πρώην Αιγύπτου.
Μπρέζνιεφ, πρώην Κάνιγγος.
Σταύρου Καλέργη, πρώην Βάθη.
Σύμφωνου Βαρσοβίας, πρώην Μεταξουργείου.
Παναγιώτη Καρατζά, πρώην Κουμουνδούρου.
.

Jack Williamson (1908-2006)

Ο συγγραφέας εφ και Grand Master Τζακ Ουίλιαμσον πέθανε την Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου, στο σπίτι του στο Πορτάλες του Νιου Μέξικο, σε ηλικία 98 ετών. Δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα, “The Metal Man”, στο περιοδικό Amazing Stories το 1928 και συνέχισε να γράφει μέχρι σήμερα — το τελευταίο του μυθιστόρημα ήταν το The Stonehenge Gate (2005).
Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής με τη σειρά The Legion of Space (1934-1982), ενώ το The Legion of Time (1938) ήταν το πρώτο μυθιστόρημα μαχητών από το μέλλον που ταξιδεύουν στο χρόνο για να επηρεάσουν την ιστορία τους, ένα θέμα που εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο στη σειρά Terminator. Ήταν επίσης ο πρώτος που χρησιμοποίησε τους όρους ανδροειδές, γαιοποίηση (terraforming) και γενετική μηχανική (genetic engineering)
Ήταν ο δεύτερος συγγραφέας που τιμήθηκε με τον τίτλο του Grand Master το 1976, μετά τον Ρόμπερτ Χαϊνλάιν, ενώ το 1985 κέρδισε το βραβείο Hugo για την αυτοβιογραφία του Wonder's Child.

Δείτε:

• Το λήμμα στην Wikipedia.
• Στο Altfactor ελληνική βιβλιογραφία και το διήγημά του Jamboree.
• Ο Τζων Κλουτ γράφει στον Independent.

Weird Al Videos

Στο srobbin.com θα βρείτε ένα top 10 με τα καλύτερα βιντεοκλίπ-παρωδίες του Weird Al Yankovic.

Blog me tender, blog me true

Συνεχίζονται οι συζητήσεις για την υπόθεση του blogme.gr και τη σύλληψη του Αντώνη Τσιπρόπουλου. (Στο Magica's Land θα βρείτε index με τα blog που ασχολούνται με το θέμα, στα ελληνικά αλλά και στα αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, ρωσικά κλπ.)

Το γεγονός πως η όλη υπόθεση συνέβη πριν από 4-5 μήνες, αν και περίεργο, δεν την κάνει λιγότερο απαράδεκτη. Ακόμη και φάρσα να ήταν, όπως φοβήθηκαν κάποιοι, θα έπρεπε να υπάρξουν αυτές οι άμεσες αντιδράσεις, για λόγους αρχής, φυσικά. Κι ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με τον Μήτσο από τον Καφενέ, που λέει, μεταξύ άλλων:

- Ολοι αυτοί οι “Ελληνες bloggers” θεωρούν λογικό, ισορροπημένο και υγιές να διαμαρτύρονται για κάτι τη φύση του οποίου δε γνωρίζουν; Για μια μήνυση τα στοιχεία της οποίας δε γνωρίζουν παρά μόνο θεωρίες γράφονται;

και να του πω πως, εφόσον δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι έγινε μήνυση, κατάσχεση του σκληρού κλπ. (που αργά ή γρήγορα θ' αποδειχθεί, κι αν δεν έγιναν έτσι τα πράγματα ο Τσιπρόπουλος θα γίνει ρεζίλι), είναι λογικό, ισορροπημένο και υγιές να διαμαρτύρεσαι γι' αυτή την αντιμετώπιση ενός rss aggregator, και δεν χρειάζεται να ξέρεις καμιά άλλη φύση. Όταν, τώρα, μάθουμε ποιος είναι ο μπλόγκερ, ποιος είναι ο σάτυρος που σατιρίζει —σατυρικά, ίσως (;)— τον μηνυτή, μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε αναλόγως.

Πάντως, σε ειδικό ένθετο blog-αφιέρωμα, οι ιππότες του ηρωϊκού τάγματος των funEL υποστηρίζουν πως μηνυτής (ή τουλάχιστον σπόνσορας του μηνυτή) είναι ο γνωστός τηλεβιβλιοπώλης Δημοσθένης Λιακόπουλος. Αυτή την άποψη φαίνεται να υιοθετεί και ο Πάσχος Μανδραβέλης στην χθεσινή Καθημερινή:

...Ενα δικτυακό ημερολόγιο (funel.blogspot.com) σατιρίζει τον γνωστό τηλεπωλητή βιβλίων επιστημονικής ανοησίας Δημοσθένη Λιακόπουλο. Ο τελευταίος έκανε μηνύσεις, όχι μόνο στον κάτοχο αυτού του ηλεκτρονικού ημερολογίου, αλλά και σε καθένα που παρέπεμπε σ’ αυτήν τη διεύθυνση. Ακόμη και σε κατόχους δικτυακών τόπων οι οποίοι απλώς καταλογογραφούν τα περιεχόμενα του ελληνικού Διαδικτύου...

Απ' ό,τι φαίνεται, δεν θ' αργήσουμε να μάθουμε περισσότερα (+ο καιροc γαρ εγγυc+)

Γιατί οι προγραμματιστές μπερδεύουν
το Χάλογουην με τα Χριστούγεννα;

Επειδή OCT 31 = DEC 25

ΑΛΕΦ 29-10-2006

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας συνεχίζει τις εκδηλώσεις της την Κυριακή 29 Οκτωβρίου και ώρα 20:00 στην καφετέρια ΦΑΕΙΝΟΝ (Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη) με την ανάγνωση των διηγημάτων:

1) “Η Πόλη”, του Χριστόδουλου Λιθαρή, από το 6ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύντομο διήγημα το οποίο έχει την ιδιαιτερότητα ότι γράφτηκε όχι για το εργαστήριο αλλά κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου.

2) “Όχι ακριβώς παράθυρο...” του Μανώλη Μανωλά, από το 7ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο.
Ένα διήγημα που περιέχει πολλά μέσα σε λίγες σελίδες: σύγχρονη πραγματικότητα, παράξενα γεγονότα, παράθυρα (και όχι μόνο) για κάπου αλλού και απροσδόκητο τέλος.

Ελάτε ν' ακούσουμε, να σχολιάσουμε και όπως πάντα να ευχαριστηθούμε συζήτηση και μπύρες.
.

Να συληφθεί κι ο Γκουγκλ, κι ο Γιαχου κι όλοι αυτοί οι ανώμαλοι

Ο Αντώνης Τσιπρόπουλος, διαχειριστής του Blogme.gr, ενός από τα ελληνικά σάιτ που συγκεντρώνει και ταξινομεί τα κείμενα ελληνικών blog μέσω του rss feed τους, συνελήφθη και οδηγήθηκε στη ΓΑΔΑ και στο αυτόφωρο, ενώ κατασχέθηκε και ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή του, μετά από μήνυση κάποιου προσώπου (δεν είναι ακόμα γνωστό ποιου) που θεώρησε ότι τα κείμενα κάποιου από τα blog τον πρόσβαλλαν!
Απαράδεκτο, εξωφρενικό, επικίνδυνο!
Ο Αντώνης έχει την υποστήριξή μας.

Διαβάστε τι λένε αλλού.
(banner by magicasland)

Πικοϊστορίες επιστημονικής φαντασίας

Ο Χέμινγουεϊ έγραψε κάποτε μια ιστορία σε έξι λέξεις (στα αγγλικά), και μάλιστα την θεωρούσε την καλύτερη ιστορία που έγραψε ποτέ. (Στα ελληνικά, μάλιστα, μεταφράζεται με 4 μόνο λέξεις. “Πωλούνται: παπούτσια μωρού, αφόρετα”. — “For sale: baby shoes, never worn.”)
Έτσι, το Wired Magazine ζήτησε από συγγραφείς εφ&φ να γράψουν κι αυτοί μια ιστορία σε έξι λέξεις, και δημοσιεύει τα αποτελέσματα. Μερικά δείγματα:

Κομπιούτερ, πήραμε μπαταρίες; Κομπιούτερ;
(Computer, did we bring batteries? Computer?)
- Eileen Gunn

Χρονομηχανή. Κι εντελώς απρόσμενα, εφηύρα μια
(Machine. Unexpectedly, I’d invented a time)
- Alan Moore

Πέθανα. Μου λείπεις. Φιλάκι...;
(I’m dead. I’ve missed you. Kiss … ?)
- Neil Gaiman

Έβρεχε, έβρεχε, και δεν σταμάτησε ποτέ.
(Rained, rained, rained, and never stopped.)
- Howard Waldrop