Εδώ και δυο μήνες περίπου, ο Νόρμαν Σπίνραντ έχει το δικό του κανάλι στο YouTube, με πολιτικό σχολιασμό (Γιατί πραγματικά είμαστε στο Ιράκ;) μουσικά βίντεο (only chaos is real), παραλειπόμενα από την ιστορία του Star Trek κ.ά. Εδώ, μαθαίνουμε πώς δεν έγινε ταινία από τον Costa-Gavras το Ο Τζακ Μπάρον και η Αιωνιότητα.
Το νέο παιχνίδι-πυραμίδα των blog λέγεται “γράψε 7 αγαπημένες σου ταινίες”, και η πρόσκληση μου ήρθε από τον Φοίβο. Δυστυχώς και οι επτά δικές μου προέρχονται από ένα παράλληλο σύμπαν, και είναι:
Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή στην Ελευθεροτυπία, 10/3/2007
.
Μεγάλη συζήτηση ξεκίνησε με την γιορτή των Τριών Ιεραρχών στο Σικάγο και το σχετικό άρθρο του Τάκη Μίχα στην Ελευθεροτυπία (δείτε προηγούμενο ποστ). Μπορείτε να παρακολουθήσετε αρκετές συζητήσεις, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες αυτές στην Καλύβα Ψηλά στο Βουνό και στο Gravity and the Wind. Η Ροδιά κρατάει έναν κατάλογο με τα σχετικά ποστ.
Από την Τετάρτη ώς σήμερα ειπώθηκαν πολλά. Δεν μπορώ να πω ότι τα διάβασα όλα, αλλά πρόσεξα κάποια που χρειάζονται σχολιασμό.
Μερικοί αναρωτιούνται για το πότε έγινε το συμβάν. Σύμφωνα με το Hellenic Heartbeat, που έβγαλε και το βίντεο, πρόκειται σαφώς για την εκδήλωση του 2007.
Άλλοι σχολιάζουν πως οι γονείς της την ονόμασαν έτσι επειδή ήταν αρχαιόπληκτοι. Σύμφωνα με το βιογραφικό της, το άλλαξε πριν από έναν χρόνο, από Γιασμίν Λη Λυσιστράτη. Το “Προμηθέα” της Ελευθεροτυπίας και του παλιότερου άρθρου του Βήματος ίσως να μεταφράζεται σωστότερα ως “Προμηθεία” (;!), ενώ το Pythaitha που αποδίδεται ως “Πυθία” μάλλον θα έπρεπε να είναι “Πυθαΐδα”.
Επίσης, ο εκ δεξιών της μάλλον δεν είναι ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, όπως έγραφε το ρεπορτάζ.
Πολλοί χάρηκαν ακούγοντας πώς το κορίτσι “τα χώνει στους παπάδες”. Εντάξει, κι εμένα αυτή ήταν η πρώτη μου αντίδραση, διαβάζοντας το άρθρο, γι’ αυτό κι έψαξα να βρω το βίντεο (μια γρήγορη αναζήτηση στους ελληνικούς aggregators δεν μου έδωσε το ποστ του s.frang της 25/2), οπότε ανακάλυψα και το πρώτο μέρος της ομιλίας, που κατά κάποιον τρόπο αποδυναμώνει όλα τα υπόλοιπα. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν αναφέρθηκε τίποτα γι’ αυτό στο άρθρο της εφημερίδας; Και την επόμενη μέρα το μεσημέρι, ο σταθμός του Συνασπισμού Στο Κόκκινο 105,5 μετέδωσε την ομιλία, ξεκινώντας όμως από το Βυζάντιο. Τους έστειλα ένα mail, αλλά με έγραψαν. Ίσως κοίταζαν μόνο τα SMS των 1,19 ευρώ.
Κι έτσι, η λεγόμενη “αντικειμενικότητα” του Τύπου ήταν μια από τις παράπλευρες απώλειες της όλης ιστορίας. Όπως έγραψε κι ο Πάνος Ζέρβας:
Παράπλευρο (ηθικό) δίδαγμα: ΠΟΤΕ μη δίνεις βάση στους δημοσιογράφους, είτε της τηλεόρασης, είτε των εφημερίδων.Η ομιλία, τώρα, που χαρακτηρίστηκε και ως “αγένεια” ή “προβοκάτσια”, έχει όντως τα χαρακτηριστικά μιας προκλητικής πράξης που θα έκανε κανείς σ’ αυτήν την ηλικία (μήπως κι εμείς δεν είχαμε παρόμοιες αντιδράσεις πιτσιρικάδες;) και είναι μάλλον υπερβολικό να θεωρείται εντελώς υποκινούμενη. Επιβεβαιώνει όμως το ότι, όσο ιδιοφυΐα κι αν είναι κανείς σε κάποιον ή κάποιους τομείς, δεν είναι αυθεντία σε οτιδήποτε αποφασίσει να σχολιάσει. Και το προφανές (;) πως x τεκμηριωμένες προτάσεις δεν αποδεικνύουν αυτόματα και τις υπόλοιπες y που βάζεις δίπλα ή ανάμεσά τους.
Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Σ’ εμένα, πάντως, (και σε άλλους, απ’ ό,τι κατάλαβα) θυμίζει το περιοδικό «Δαυλός».Και πράγματι, στη σελίδα του Δαυλού (www.davlos.gr) εμφανίστηκε ένα κείμενο (σε μορφή word .doc !) με σχετικό ρεπορτάζ από το Σικάγο, (όπου αναφέρεται ότι η κα Γεωργία Σμιθ, μητέρα της Προμηθέας, “είναι από πολλών ετών συνδρομήτρια του «Δαυλού» κι ένθερμη φίλη της διαφωτιστικής μας προσπάθειας”), και επιστολή της Προμηθέας προς τον εκδότη του “Δ”: Έτσι έζησα την επίθεση των σκοταδιστών. (Αν δεν θέλετε να κατεβάσετε το doc, την επιστολή αναδημοσιεύει ο Κλείτωρ, χωρίς όμως το “ρεπορτάζ” του Δαυλού.)
Διάβασα στη σημερινή Ελευθεροτυπία το άρθρο του Τάκη Μίχα Πολ Ποτ ο Ιουστινιανός, για τον χαβαλέ που έγινε στο Σικάγο στην ετήσια γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Το λινκ στην έντυπη και στην ηλεκτρονική διεύθυνση ήταν λάθος, οπότε έψαξα και βρήκα το βίντεο και κάποιες άλλες λεπτομέρειες.
Η Προμηθέα είναι κόρη της Georgia Smith, και ως ένα χρόνο πριν λεγόταν Jasmine Li Lysistrata, οπότε και αποφάσισε να το αλλάξει σε Promethea Olympia Kyrene Pythaitha. Περισσότερες πληροφορίες για το παιδί-θαύμα και τη σταδιοδρομία του θα βρείτε στην Bozeman Daily Chronicle.
Το βίντεο που βρήκα στο google προέρχεται από το Hellenic Heartbeat, όπου φρίκαραν με το συμβάν και σχολιάζουν ως εξής:
Watch the most uneducated and insulting 'celebration" for the HELLENIC LETTERS and the THREE HIERARCHS, that took place in Chicago of 2007. Unedited Video Recording of the Event. Please write us your opinion. video/ broadband resolution ΟΔΟΣ ΕΥΘΥΝΗΣ. Hellenic Heartbeat opens the dialogue for all major issues. Today's issue is : what was said in the presentation of the "Greek Letters Celebration" . An introduction by Vicky Kournetas, that explains why we reacted to what was said. Watch, listen and offer solutions. All of us are responsible.
Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας συνεχίζει τις εκδηλώσεις της την Κυριακή 25 Φεβρουαρίου και ώρα 19:30 στην καφετέρια ΦΑΕΙΝΟΝ (Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη) με την ανάγνωση των διηγημάτων:
1) “Η Πόλη”, του Χριστόδουλου Λιθαρή, από το 6ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύντομο διήγημα το οποίο έχει την ιδιαιτερότητα ότι γράφτηκε όχι για το εργαστήριο αλλά κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου (και δεν διαβάστηκε πέρσι τον Οκτώβριο, όπως είχε προγραμματιστεί).
2) “Χρονομηχανή Τέλος”, του Μιχάλη Μανωλιού.
Προφανώς το θέμα θα είναι το ταξίδι στο χρόνο, αλλά κάτι μου λέει πως δεν θα είναι ένα από τα συνηθισμένα χρονοταξίδια που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.
Πήρα από τον Σπύρο Δερβενιώτη το μπαλάκι για το παιχνίδι-μνημίδιο “πες πέντε πράγματα για σένα και δώσε πάσα σε άλλους πέντε”. Βέβαια, όπως παρατήρησε κι ο Μαρξ, η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι μικρή και θεωρητικά η πυραμίδα πρέπει να κολλήσει σε μια βδομάδα. Τέλος πάντων:
Έφτασε στα χέρια μου ένα 28σέλιδο 4χρωμο κόμιξ που διανέμεται δωρεάν κι έχει τον τίτλο Ιστορία μιας Ληστείας. Μπορεί να το βρείτε, κάπου γύρω στα Εξάρχεια, ίσως κι αλλού. Εγώ το πέτυχα στο Nosotros. Στο τέλος του υπάρχει ένα κείμενο του Γ. Δημητράκη από τις φυλακές της Νεάπολης που απευθύνεται στον Βύρωνα Πολύδωρα. Επειδή έχει γραφτεί πέρσι τον Νοέμβριο, αλλά δεν έτυχε να το δω πουθενά, επειδή σε κάποια πράγματα πρέπει να υπάρχει κάποιο μέτρο και πρέπει να αντιμετωπίζονται με την βαρύτητα που τους αναλογεί, το αντιγράφω εδώ για την ιστορία.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΑναφορικά με τις πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Δημόσιας Τάξης, Βύρωνα Πολύδωρα, σε συνέντευξη τύπου που έδωσε στους δημοσιογράφους σχετικά με ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν από αναρχικούς ως ένδειξη αλληλεγγύης στους άδικα προφυλακισμένους συντρόφους, κάνοντας λόγο, κάποια στιγμή, κατά την διάρκειά της, για κάποιον «Δημητράκη, έναν ληστή του κοινού ποινικού δικαίου, που γράφουν οι αναρχικοί για αυτόν στο Indymedia», έχω να δηλώσω τα εξής:
ΣΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ ΠΟΛΥΔΩΡΑ
Εγώ καταληστεύω καθημερινά τον πολίτη αυτής της χώρας και του αλαφρύνω το πορτοφόλι του κατά την διάρκεια των συναλλαγών του με την εφορία, το δήμο, την τράπεζα, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, την ΕΥΔΑΠ το super market και την λαϊκή αγορά. Εγώ τον φέρνω κάθε τέλος του μήνα σε απόγνωση όταν συνειδητοποιεί ότι δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις οικονομικές του υποχρεώσεις. Εγώ τον αναγκάζω να δουλεύει εξαντλητικά ωράρια (αρκετές φορές και ανασφάλιστος) αφήνοντάς του χρόνο μόνο για να κοιμηθεί. Εγώ καταπατώ βασικά εργασιακά δικαιώματά του, που έχουν κατακτηθεί με αγώνες και αίμα, και τον υποχρεώνω να εργάζεται ακόμα και τα Σαββατοκύριακα. Εγώ επιδεικνύω πυγμή και αδιαλλαξία, τον ξυλοκοπώ και τον πνίγω στα δακρυγόνα όταν απεργεί και διαδηλώνει. Εγώ δείχνω ασέβεια προς τα γηρατειά, δίνοντας για να επιβιώσουν, «χαρίζοντάς» τους χρόνια ανέχειας, ντροπής και εξευτελισμού. Εγώ οργάνωσα την απάτη με το χρηματιστήριο και αφαίμαξα τις οικονομίες χιλιάδων οικογενειών. Εγώ και οι οικονομικοί φορείς μου τους παρότρυνα να επενδύσουν σ’ αυτό, διαφημίζοντας εκείνα τα περίφημα μετοχοδάνεια. Εγώ έχω οδηγήσει αρκετό κόσμο στην οικονομική καταστροφή και άλλους στην αυτοκτονία. Εγώ ασκώ διαρκώς τρομοκρατία, απολύοντας εργάτες μετά από 15 και 20 χρόνια απασχόλησης, πετώντας τους στο αδηφάγο τέρας της ανεργίας, ενώ ταυτόχρονα κρατώ τους υπόλοιπους καθηλωμένους, κρατώντας πάνω από το κεφάλι τους τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης. Εγώ σκοτώνω τους εργάτες από «αμέλεια» σε εργοστάσια, πλοία, οικοδομές, στα ολυμπιακά έργα, και σε ατυχήματα για κάθε είδους έργα «υποδομής και ανάπτυξης». Εγώ μπαίνω εμπόδιο στα όνειρα των νέων και τους αφήνω με τη γνώση του ανικανοποίητου. Εγώ τους σπρώχνω στα ναρκωτικά και την εξαθλίωση. Εγώ τους στερώ μια καλή και ποιοτική μόρφωση, ώστε να έχουν τα κατάλληλα εφόδια στον αγώνα της ζωής. Εγώ δέρνω αλύπητα εργάτες, συνταξιούχους, μαθητές, μετανάστες και φοιτητές. Εγώ βιάζω, μέσα ή έξω από αστυνομικά τμήματα, αλλοδαπές γυναίκες. Εγώ καλύπτω κυκλώματα εκβιαστών, διακίνησης ναρκωτικών και σωματεμπορίας ή ενίοτε αναλαμβάνω κι ο ίδιος δράση. Εγώ έχω μουρλάνει τους οδηγούς αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών σε χρηματικά πρόστιμα, με την δικαιολογία της οδηγικής τους ασφάλειας. Εγώ δεν φτιάχνω σωστούς και ασφαλείς δρόμους και χάνονται άδικα εκατοντάδες ψυχές στην άσφαλτο. Εγώ κουβαλάω πάντα όπλο και λόγω του νευρικού συστήματός μου, έχω σκοτώσει νέα παιδιά ή τα έχω αφήσει ανάπηρα, εξαιτίας «τυχαίων» εκπυρσοκροτήσεων, αφήνοντας πίσω μόνο πόνο, δυστυχία και αγανάκτηση. Εγώ είμαι η περίφημη ζαρντινιέρα, που, ενώ περπατούσα ανέμελη, έπεσε πάνω μου ο Κύπριος φοιτητής. Εγώ απήγαγα τους Πακιστανούς στα πλαίσια διατήρησης της εθνικής ασφάλειας. Εγώ έχω κάνει τους τοίχους στα δωμάτια της οδού Βαλαωρίτου και της Λεωφόρου Αλεξάνδρας να ματώσουν από τις απελπισμένες κραυγές πόνου κι αγωνίας πλήθους αγνώστων ανθρώπων απ' τα βασανιστήρια που, σαν ανδρείκελο, εφαρμόζω γιατί βαριέμαι να βρω αποδείξεις για να στοιχειοθετήσω μια υπόθεση και προτιμώ να «εκμαιεύσω» κάποια πιθανή ομολογία. Εγώ τους παραπέμπω με κατασκευασμένες κατηγορίες και διατάσσονται σωρηδόν οι προφυλακίσεις. Εγώ καταδικάζω, όπως υποστηρίζουν και πολλοί δικηγόροι, τις άδικες και βαρύτατες ποινές στους κατηγορούμενους. Εγώ έχω τους κρατούμενους έγκλειστους κάτω από άθλιες συνθήκες που μόνο κατ’ επίφαση μπορούν να ονομαστούν σωφρονιστικά καταστήματα. Εγώ επέδειξα αμέλεια και αργοπορία στην τέλεση των καθηκόντων μου, με αποτέλεσμα να καούν τέσσερις ΑΝΘΡΩΠΟΙ στο κελί 80 της πτέρυγας Α΄ του Κορυδαλλού. Εγώ υποκινώ και ενθαρρύνω τη διαφθορά και τη ρεμούλα σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς του δημοσίου βίου. Εγώ είμαι, τέλος, η ρίζα του κακού, η τερατογένεση, η αιτία για την παρακμή της κοινωνίας.
Όμως εγώ, όπως είπατε κι ο ίδιος, δεν είμαι τίποτα άλλο, παρά ένας ΚΟΙΝΟΣ ληστής του ΚΟΙΝΟΥ ποινικού δικαίου. Εγώ και οι όμοιοί μου και μαζί με τους όμορους κύκλους στους οποίους ανήκω, είμαστε υπεύθυνοι για όλα τα παραπάνω, αλλά πριν κλείσω αυτήν την ανάληψη ευθυνών, θα ήθελα να σας κάνω δύο μόνο ερωτήσεις:
Εν πάση περιπτώσει, ΕΣΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΤΕ και τι πράττετε ΕΣΕΙΣ και οι όμοιοί σας, ώστε κάποια στιγμή το άτομο και η κοινωνία κατ’ επέκταση, ν’ αποτινάξουν από πάνω τους όλα αυτά τα δεινά κι αυτούς που τα προκαλούν;Ι. Δημητράκης, από τις Δικαστικές Φυλακές Νεάπολης20-11-2006
Τώρα που ξαναρχίζει το Lost, μια περίληψη από το MADtv θα μας θυμίσει πού είχαμε μείνει.
Μετά τη χριστουγεννιάτικη διακοπή, συνεχίζεται με καινούρια επεισόδια η τρίτη σαιζόν του σήριαλ Battlestar Galactica.
Βλέποντας αρκετούς να φτάνουν σ' αυτό το blog ψάχνοντας ιδέες για πλεκτά, σκέφτηκα να βρω μερικά ενδιαφέροντα λινκ.
Βρήκα λοιπόν, πώς να πλέξετε ένα κασκόλ σαν του Dr. Who, ή ένα δυαδικό κασκόλ (122 ολόκληρα byte πληροφορίας).
Υπάρχουν επίσης μερικά σχέδια με νεκροκεφαλές, για όσους αγαπούν τους πειρατές ή τον Σαίξπηρ: afghan - φουλάρι Γιόρικ.
Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ) σας καλεί την Κυριακή 28 Ιανουαρίου και ώρα 19:00 στο BIOS (Πειραιώς 84) στην προβολή της ταινίας Demon Seed (1977 – Ελληνικός τίτλος: Η Επανάσταση των Ρομπότ).
Το σενάριο είναι των Robert Jaffe, Roger O. Hirson & Dean R. Koontz βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Dean R. Koontz που εκδόθηκε και στα ελληνικά ως Το Σπέρμα του Δαίμονα από τις εκδόσεις Μπουκουμάνη το 1975.
Η σκηνοθεσία είναι του Donald Cammell. Παίζουν οι Julie Christie, Fritz Weaver, Gerrit Graham κ.ά.
55%
—Η αφίσα είναι από το onesheetindex.
Ανακαλύφθηκε στο Ιράν το αρχαιότερο γνωστό τάβλι, ηλικίας 5.000 ετών. Το γεγονός πως βρέθηκαν 60 πούλια προβληματίζει τους αρχαιολόγους, που προσπαθούν να καταλάβουν πώς παιζόταν.
Όσοι απογοητεύτηκαν με την είδηση αυτή, μπορούν να παρηγορηθούν μαθαίνοντας ότι η συγχρονισμένη κολύμβηση ήταν εφεύρεση των αρχαίων Ελλήνων.
Ο Παναγιώτης Κούστας σχολίασε στο blog του το σχόλιο του Στάθη Σ. που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιό μου, κι έλαβε μια διευκρινιστική απάντηση από τον σκιτσογράφο-σχολιογράφο της Ελευθεροτυπίας. Διαβάστε την ολόκληρη εδώ.
Απ’ ό,τι φαίνεται, ο Στάθης Σ. δεν αναφερόταν κατά της εναλλακτικής ιστορίας στη λογοτεχνία, αλλά κατά των εικασιών στην ιστορική επιστήμη, “για την πολιτική και ιστορική χρήση του αν”.
Όπως όμως σχολιάζει και κάποιος στο όμορο blog, αυτό δεν είναι καθόλου “παραπάνω από ευκρινές” έτσι που διατυπώθηκε στην εφημερίδα. Αν ήταν, δεν θα είχα ασχοληθεί, ασχέτως του αν συμφωνώ ή διαφωνώ. Αλλά όταν διάβασα για το τι θα είχε συμβεί στην περίπτωση που επικρατούσε η Αριστερά στα Δεκεμβριανά, το μυαλό μου πήγε κι εμένα στο βιβλίο του Φύσσα (και ακολούθως στο όλο ρεύμα της εναλλακτικής ιστορίας στη λογοτεχνία). Ο κύριος Στάθης, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν σκέφθηκε καθόλου πως θα μπορούσε να παρεξηγηθεί, κι έτσι δεν φρόντισε να γίνει σαφέστερος. Συμβαίνουν αυτά.
Από την άλλη, τώρα, γιατί οι εικασίες στην ιστορική επιστήμη είναι προνόμιο μόνον των ηλιθίων ή των υστερόβουλων αναθεωρητών της ιστορίας; Η ιστορία είναι κάτι το οικουμενικώς αποδεκτό και παγιωμένο που δεν χρήζει αναθεώρησης σε καμιά περίπτωση; Η ιστορία των Χ είναι αυτή που διδάσκουν οι Χ, αυτή που διδάσκουν οι γείτονές τους οι Ψ, αυτή που διδάσκουν οι όποιοι Ζ — που θεωρούνται φιλο-Χ ή αντι-Χ — και πάει λέγοντας; Υπάρχουν καλές και κακές αναθεωρήσεις, ανάλογα με τα συμφέροντά μας, ή δεν επιτρέπεται καμιά αμφισβήτηση των “ιερών κειμένων”;
Ούτως ή άλλως, το “τι θα είχε συμβεί αν…” δεν είναι ιστορική επιστήμη εξ ορισμού, και ανήκει στο χώρο της μυθοπλασίας. Όπως και το “τι θα συμβεί αν…”, είναι ένα διανοητικό γύμνασμα που ανοίγει το μυαλό και βοηθά στην καλύτερη κατανόηση του παρόντος (φυσικά δεν αναφέρομαι σε καθαρά ψυχαγωγικά έργα ή φτηνά προπαγανδιστικά πονήματα). Πρέπει να διδασκόμαστε από την εμπειρία της ιστορίας, αλλά δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε για τις συνέπειες μιας διαφορετικής επιλογής;
Κι όταν αναφερόμαστε σε πράγματα που έχουμε ζήσει; Για παράδειγμα, όταν ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου γράφει τα απομνημονεύματά του ή όταν ο Κύρκος, ας πούμε, λέει στον Παπαχελά:
Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο —τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν [...] Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν.λένε τη γνώμη τους για ανθρώπους που γνώρισαν και, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με την κρίση τους, δεν μπορείς να τους πεις ότι γράφουν επιστημονική φαντασία.
Με μια μονοκονδυλιά, ο Στάθης Σ. στη σημερινή Ελευθεροτυπία διαγράφει ολόκληρο το είδος της εναλλακτικής ιστορίας και κάθε παρόμοια μαλακία των κουλτουριαραίων.
Ενα απ' τα κλισέ που έχει αρχίσει να φοριέται πολύ τον τελευταίο καιρό είναι το «αν» (όχι δυστυχώς το φερώνυμο ποίημα του Κίπλινγκ) -αλλά, το «αν» στην Ιστορία.!LOL!
Μάλιστα αυτό το «αν» εις ό,τι αφορά στα καθ' ημάς, αναφέρεται όλο και πιο συχνά - πυκνά στο τι θα μας είχε συμβεί «αν» επικρατούσε η Αριστερά στα Δεκεμβριανά ή τον εμφύλιο.
Σε αυτήν την περίπτωση θα είμασταν, λένε οι σοβαροί αυτοί άνθρωποι που αντιλαμβάνονται κατ' αυτόν τον τρόπο την πολιτική, κάτι σαν Βούλγαροι λαντζέρηδες στο Λονδίνο ή Πολωνές υδραυλικίνες στου Ψυρρή.
Σωστόν! Κι «αν» δεν είχε πέσει η Πόλη το 1453, θα μας έλεγαν ακόμα Ρωμαίους, η Κωνσταντινούπολη θα ήταν Βιέννη και η θεία μου η Φωτούλα θα είχε καρούλια.
Επίσης «αν» είχαν νικήσει οι ναζί το 1945, αυτοί που γράφουν τέτοιες σοβαροφανείς μαλακίες για το «αν» σήμερα, θα ήταν οι ίδιοι λαντζέρηδες (σκέτοι κι όχι απαραιτήτως Βούλγαροι) στο Μπέλσεν κι ο Κωδικός Ντα Βίντσι, παγωτό.
Τέλος, αν το «αν» ίσχυε στη Ιστορία, η αμετροέπεια, η αμορφωσιά και η σοβαροφάνεια, θα μπορούσαν να ήταν ιδιωτικό δικαίωμα του καθενός κι όχι χρήσιμη ηλιθιότητα στην υπηρεσία των Δυνατών.
